به سلامت که می روی غم نیست بی تو رویا و دلخوشی کم نیست گل و شمع و چراغ و آیینه هر کسی زیر سقف محرم نیست مرهمی را که بسته ای بردارنمک برای زخم مرهم نیست او که بی تابی از تب چشمشگوشه ی تیز ناخنم هم

از دیشب که رفتی فکر کردم می شود دیگری را دوست داشت چرا از دیشب جهان خالی ست ؟ پری کوتی

آقا به جز قلبی تک و تنها ندارم در دل به جز بی تابی و بلوا ندارم آشفته ام اینجا میان مردم شهر انگار جایی در جهان ماوا ندارم حاجت روا شد هر که نامت را صدا زد آقا مگر من حاجت و رویا ندارم مابین آن صح

نکند آمدنت فرض محالم باشد فرض کن نام تو در صفحه ی فالم باشد مثلا چشم ببندم تو کنارم باشیمثلا چشم تو یکباره حلالم باشد لب ایوان و بهاران و سکوت و بارانمثلا گرمی بازوی تو شالم باشد راه برگشت نباشد نرو

زندگیقبل از تورا به یاد نمی آورم تو اولینی تو آخرین پری کوتی

پوشیده نبودست ز تو هرچه نهان است پوشیده و پیدای جهان بر تو عیان است یارب چه بگویم چه بخواهم که ندانیهر آنچه بخواهی و نخواهی تو همان است چیزی که به دل نیست شکیب است و قرارملبریز تر از جام دلم این هیج

مثل ابر مثل موج طبیعت من سکوت استهرگزنخواهی فهمیدچرا چه قدر دلتنگم پری کوتی

گفتدوستت دارم چه قدر شیرینندبعضی از این حرفهای غیر واقعی پری کوتی

دلتنگیپنجره ای ستبا رهگذرانی کهتو میانشان نیستی پری کوتی

هی صبح شدن هی سخن از فاصله گفتن لعنت به من و صبح من و فاصله ی من پری کوتی

 چشم تو مرا باز که در بند گرفته احساس مرا برده به ترفند گرفتهعقل از سر دندان من انگار پریدهتا از لب و دندان تو لبخند گرفته مهتاب غزل سرزده ا

 نگهبانان سکوت مسیر عبور صدایم را بسته بودند فریادم را نمی شنیدی از چشمه ی مرغابیها از پرچین باغهای سیب و گردو ازجنگل سپیدارها رد شدی محو شدی پشت