ای که با عشق رسیدی که حیاتم بدهی حال کاری کن از این عشق نجاتم بدهی فرزانه کوتی

کنارش سایه ی سروی می آید پابه پای اوکجاها برده احساس تو را حال و هوای اوصدایش می زنی از شوق می لرزد النگویش به گوش باد می پیچد صدای تو صدای اونگاهش می کنی او بی اراده چشم می بنددسپردی دستهایت را به گیسوی رهای اوهزاران قافیه می ریزد از پیراهنش گوییتو داری شعر می گویی برای او برای او سرت بر دامن پرچین...

به این دنیاآمدمتادلتنگی روی زمین نماندپری کوتی  + نوشته شده در یکشنبه بیست و دوم خرداد ۱۴۰۱ ساعت 9:42 توسط فرزانه کوتی  |  Adblock test (Why?)

برای این که بدون تو بتوانم ... باید خودم را می بردم به قبل از تو نمی توانستم دوباره بمیرم فرزانه کوتی

از دوری و اجبار از تنهایی ممتد چیزی نگو بنَشین برایت چای آوردم فرزانه کوتی

اگر کنار تو باشم برای من تنها به عرض شانه ی تو وسعت جهان کافیست پری کوتی

صدایم مزن نمی شود نمی توانم نمی خواهم که بیایم یادت نیست؟!!! تو مرا گذشته ها دفن کرده ای پری کوتی

قهر کن باشد جهانم را به کامم زهر کن قهر کن باشد ولی باران که می بارد بیا پری کوتی

گفت دوستت دارم... چه قدر شیرینند بعضی از این جمله های غیر واقعی پری کوتی

جور است با تقدیر من اینجور بودن ها این فصل دلتنگی همین مجبور بودن ها دارم برای فاصله ها شال می بافم سرد است شبهای جدایی دور بودن ها جای تو من هر بار گفتم دوستت دارم باشد نگو شعر است و بی منظور بودن ها من در قبال تو فقط این قدر آرامم بیگانه ام ب

صیاد عمر این همه نا آشنا نبود در دستهای سردش اگر آب و دانه بود گودال ، انتهای سفر،پرتگاه دور مرداب شد دلی که زلال و روانه بود می خواست بی پناه فقط زندگی کند آخر پناهگاه تنش سقف خانه بود از خستگی سرش که می افتاد ناگهان بازوی سرد و شانه ی دیوار،

گفت دوستت دارم آی زندگی می توانی کنار بزنی هر کجا که دلت خواست پری کوتی

ای طبیب جان اگر واگیر دارد حال من لااقل از دور احوال مریضت را بپرس پری کوتی

از همان اول می دانست که نباشد ، نمی توانم از همان اول که دوستم نداشت پری کوتی

به خواب شعرت آمده ام دفترت را ببند پری کوتی

از اولین بریدگی برگردخیالت را ببرخیال رفتن نداردوقتی سلام از من بودفکر نمی کردم خداحافظی با تو باشد پری کوتی

بگذار روی گونه ی من شانه ات را باید بسازم آخر افسانه ات را یک خانه از پیراهنت کافی ست دیگرآماده کن با آب و جارو خانه ات را حالا دلم را جمع کن از زیر پایت بردار انار سرخ دانه دانه ات را چیزی بگو اند

به نام خداوند هستی فروز خدای شب و روشنایی و روز چه خوش گفت آن یار شیرین سخن که بهتر تو را بشنوی این سخن بمان در قرنطینه گی ای پسر خیالات خامی تو داری به سرمگر از وجود مرض غافلی به رنج کسالت چرا مایلی

باز هم بر پرنیان آبی خوابی که نیست طعم رویای حضورت با تب و تابی که نیست خیره ام بر رقص گیسوی پریشان تا سحر در شب آیینه ی چشمان پر خوابی که نیست غوطه بر دریای احساست مرا در کام خویش می کشد امواج پر آ

نه چاره ای که بیابم بر ادعای دلمنه پاسخی به ازای چرا چرای دلم جواب منطقی محکم دهان بندنبود نیست ندارم ببین آهای دلم هوای چشم تو کرده دوباره این را منبگو کجا بگذارم کجا کجای دلم ؟ دوباره گفته بگویم تو