افسانه

بگذار روی گونه ی من شانه ات را

باید بسازم آخر افسانه ات را

یک خانه از پیراهنت کافی ست دیگر

آماده کن با آب و جارو خانه ات را

حالا دلم را جمع کن از زیر پایت

بردار انار سرخ دانه دانه ات را

چیزی بگو اندوه عالم می گریزد

تا بشنود صوت بم مردانه ات را

باشد اگر رویاست هم بگذار باشد

بگذار روی گونه ی من شانه ات را

پری کوتی